این عنوان درسی به تبیین مبانی امامت عامه و ضرورت وجود پیشوای الهی پرداخته و تأکید می‌کنند که امام باید دارای عصمت مطلق (از گناه، خطا و نسیان) و علم ویژه و لدنی باشد تا بتواند اهداف خلقت و هدایت بشر را محقق سازد,,,. طبق این منابع، نصب امام بر اساس قاعده لطف بر خداوند واجب است؛ زیرا تشخیص صفات باطنی همچون عصمت در توان انسان‌ها نیست و تنها از طریق نص الهی و معجزه می‌توان امام واقعی را شناسایی کرد.

در این دروس، نظریات اهل سنت مانند اجماع، شورا و استیلا (قهر و غلبه) نقد شده و این روش‌ها به دلیل تضاد با روح قرآن، سنت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و فقدان پشتوانه عقلی، مردود دانسته شده‌اند. همچنین بر ضرورت افضلیت مطلق امام در تمامی کمالات انسانی و نقش‌های بنیادین او از جمله هدایت تکوینی و تشریعی، تعلیم معارف و اجرای عدالت و قضاوت تأکید شده است,,,. در نهایت، گستره علم امام شامل تمامی معارف دینی، علم غیب (به اذن الهی) و دانش‌های لازم برای رهبری جامعه معرفی شده که برای حفظ شریعت و جلوگیری از تسلسل در رهبری، امری حیاتی است.